TBT: Ode aan het meisje uit de trein!

TBT: Ode aan het meisje uit de trein!

Vandaag een ode aan het meisje uit de trein omdat we hetzelfde denken over de normen en waarden van vandaag!

Gisteren liep ik op het station de AH to go binnen. Daar zag tot mijn verbazing dat een jonge dame, ik denk van mijn leeftijd, twee oudere dames aan het helpen was bij het oplaadpunt voor de chipknip. Ik was lichtelijk verbaasd, tegenwoordig zie je dat niet veel meer en zeker niet een jongere de ouderen. Ik hoorde haar tegen de dames zeggen dat ze even op de rij moest letten. Natuurlijk liet ik het plekje voor mij vrij voor haar.

‘Het was voor de dames al verwarrend genoeg’

Nadat ik afgerekend heb en naar buiten loop hoor ik de oudere dames zeggen ‘Zo het geld staat erop nu nog een kaartje’ en de jonge dame vervolgt haar missie om te helpen. Ze vraagt een momentje geduld zodat ze mee kan lopen naar de automaat. Want het was voor de dames al verwarrend dat ze geen kaartje meer konden kopen, maar nu moeten ze ook nog inchecken.

Het is natuurlijk ook niet echt normaal dat er niemand op het station is van de NS die de dames had kunnen helpen. Ze konden uitleggen dat ze eerst een product op moeten halen voor ze het kunnen gebruiken en dat terwijl ze de daadwerkelijke pas al in de handen hebben, maar goed dat is weer een ander onderwerp waar ik me nu niet te veel in zal verdiepen. Ik loop de jongedame voorbij, draai me om en zeg ‘Goed bezig’ en loop weer verder.

Ik vervolg rustig mijn eigen pad. Nadenkend over het feit dat ik het super vind om te zien dat er nog mensen zijn die niet alleen maar met hun neus in hun telefoon zitten. Ik weet het, ik ben zelf iemand die verslaafd is aan haar telefoon, maar ik zal altijd een ander helpen of een vraag beantwoorden als ik daar iemand mee kan helpen. Toch is het raar dat ik daarover nadenk, maar ik vind het fijn om te zien dat ik niet de enige ben die waarde hecht de maatschappelijke normen en waarde.

‘En geef haar een compliment voor haar gedrag’

Wanneer ik in de trein zit en op het punt sta mijn oortjes in te doen om lekker weg te dromen met mijn muziek aan zie ik daar plots de jonge dame voor mij plaatsnemen. Nu praat ik natuurlijk sowieso graag met een knappe jonge dame, maar dat was nu niet de intentie van mijn gesprek. Ik spreek haar namelijk nog eens aan en geef ik haar een compliment voor haar gedrag.

Voor ik het weet zitten we heerlijk te kletsen over onze gedachtegangen en vergelijken we hoe we als individu, maar toch samen, nadenken over dit onderwerp. Wat zijn de normen en waarde van vandaag nog? Want nu komt het lieve lezers, waarom moet dit benoemd worden? Waarom is het niet meer normaal dat we elkaar helpen, dat we met twee woorden spreken of dat we überhaupt alstublieft en dankuwel gebruiken.

‘Valt dat niet meer onder onze normen en waarden?’

Dit zijn irritatie punten in mijn leven waar ik mij dus mateloos aan irriteer. Op mijn werk merk ik ook dat gasten mij erg vriendelijk vinden en er vaak zelfs om moeten lachen, maar het is niet lachwekkend. Het is toch niet normaal dat we niet meer gewend zijn om vriendelijk tegen elkaar te zijn? Waarom naar beneden kijken wanneer iemand je aankijkt als diegene voorbij loopt, waarom gewoon niet lachen tot de ander ook lacht en die persoon een goedemiddag wensen? De deur voor elkaar open houden, iemand verwelkomen of een fijne dag toewensen bij vertrek en waarom staan we niet meer op voor onze ouderen in de bus?

Het grootste erger punt voor mij is toch echt het niet gebruiken van alstublieft en dankuwel. Valt dat niet meer onder onze normen en waarden? Wanneer de kassière aangeeft ‘dat is dan €13.50’ of als ik in de kroeg sta en iemand besteld ‘3 bier!’ dan zeg ik voor diegene alstublieft. Ik word dan vaak eerst een beetje raar aangekeken, ik ben dan ook best een beetje raar, om vervolgens vaak toch het woordje te horen.

‘Achter de coulisse mag weer geklaagd worden’

Ik hoop hiermee mensen aan te steken om vriendelijker te worden naar elkaar toe. Ja, de dame of heer achter de bar wordt er voor betaald, maar daarom lopen ze nog wel voor ons en zorgen ze voor ons vertier. Wat trouwens ook niet altijd zo is, geef ik eerlijk toe. En tegen die mensen wil ik zeggen, het interesseert iemand niet wat voor dag je hebt, je teen gestoten hebt of nog een kater hebt van de dag ervoor. Wanneer je met mensen werkt hoor je altijd vriendelijk te zijn. Achter de coulisse mag weer geklaagd worden zeg ik altijd.

Dus lieve mensen wat ik eigenlijk wil zeggen is, kijk eens naar jezelf. Hoe behulpzaam ben jij tegen over de je medemens? Houd je de deur open voor een ander? Help je wanneer iemand valt? Til je iets op voor een ander wanneer iets uit zijn of haar handen valt en sta je op voor een ouder persoon?

‘Een beetje extra vriendelijk zijn kost niets’

Waar liggen jou normen en waarden? Spreek je altijd met twee woorden, gebruik je alstublieft en dankuwel? En het maakt niet uit hoe je je voelt of waar je me bezig bent, het zou geen reden mogen zijn om niet vriendelijk te zijn of om iemand bijvoorbeeld niet aan te kijken als je tegen ze praat.  Nee je hoeft niet te overdrijven, maar zeg eens eerlijk, een beetje extra vriendelijk zijn kost niets.

Terug bij de jongedame uit de trein, dit is mijn ode aan jou, omdat jij net als ik zo in het leven staat dat we een ander nog helpen, een praatje maken met een vreemde en elkaar kunnen aansporen tot meer vriendelijkheid. Samen staan we sterk en hoop samen nog vele mensen met ons mee te krijgen in ons gedrag, in onze normen en waarden. Dat we de wereld, al is het maar voor een heel klein stukje, een beetje beter mogen maken.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *