Het Begin

Het Begin

Het begon allemaal in Kroatië waar wij op doorreis waren met de auto, inclusief aanhanger met motoren, toen wij belande op een veel te drukke camping. Je kent het wel, zo’n minidorp met veel te veel gezinnen waarvan de kinderen niet tot nauwelijks in de gaten gehouden worden, met te veel Nederlanders en waar de mooie plekjes nog schaars zijn, zo’n camping.

Het was rond de klok van 11:00 uur toen wij aankwamen, na een wat onduidelijke aanwijzing, gingen wij op zoek naar een mooi plekje voor onze tent. Achteraf konden ze ons wel even vertellen dat we achteraan ver van het strand moesten zoeken, want alle andere plekken waren allang in beslag genomen natuurlijk. Ik lieg, we konden op het naturisten gedeelte gaan staan, wat voor mij dan geen probleem is maar daar zal ik Jelle toch echt niet gauw krijgen. Dit had ons dan in ieder geval wel veel minder tijd, ge-chagrijn en energie gekost.

Na een kleine 2 uur gezocht te hebben toch een plekje weten te bemachtigen en dan komt nog het gedeelte van de tent opzetten. Dit ging gepaard met een knorrende maag en de zon die vol op scheen om 13:00 uur was ook niet een groot succes. Conclusie: Ik liep boos weg op zoek naar eten. Uiteindelijk elkaar natuurlijk vergeven en samen een broodje gegeten om vervolgens rustig eens te gaan kijken wat we allemaal konden doen.

Eindelijk stond de tent dan!

We dachten dat het wel een goed idee was om even af te koelen in de zee dus met ons handdoekje over de schouder op naar het strand. Daar aangekomen zagen we echter al gauw dat er niet veel mensen in zee waren, maar waarom? vroegen wij ons af. Jelle ging als eerst en wat bleek nu? Juist heel veel stenen. Dan maar het zwembad proberen.

Kunnen jullie je nog herinneren dat ik het had over niet tot nauwelijks opgevoede kinderen? Hier komt het, terwijl we bijna bij het zwembad waren vond een kleine opdonder het nodig om over mijn voeten heen te rijden, geen sorry te zeggen en ook moeder keek alleen maar schaapachtig naar dit tafereel. Mijn engelen geduld werd die dag erg op de proef gesteld, maar met het idee zo lekker een frisse duik te nemen in het zwembad kon Jelle mij weer wat opvrolijken.

Het zwembad, een verwelkomende verfrissing voor iedereen, was echt voor iedereen een verwelkomende verfrissing. Werkelijk er was geen zwembad te zien, geen kans voor een frisse duik en zelfs een plekje voor een verkoelend momentje pootjebaden was onmogelijk te vinden. Op dit moment was ik echt klaar met de camping en zei ik tegen Jelle ‘Morgen gaan we verder!’ Jelle vond dit wat overdreven en bij het idee morgen die tent weer af te moeten breken en hetzelfde riedeltje morgen weer te moeten doorstaan was voor hem dan weer geen optie. De camping ontvluchten met de motoren was een fantastisch idee geweest wanneer mijn motor niet stuk was, ok ik kon er nog wel op rijden maar de achterveer was stuk en dat vond ik toch niet zo’n prettig idee.

Rent- A- Boat

Goed. We hebben dus ook meteen het zwembad weer achter ons gelaten en zijn maar eens met de auto het dorp  gaan bezichtigen. Eens kijken of we daar wat leuks kunnen vinden. Na een half uur rond getoured te hebben, hebben we de auto geparkeerd en zijn we een beetje gaan window shoppen. Bij ons betekend dit echter altijd dat we bij de makelaar kijken wat voor leuke huisjes er in de omgeving te koop zijn en of ze dan ook betaalbaar zijn.

We kwamen bij een winkel uit die allerlei informatie geeft en tickets verkoopt die betrekking hebben op de outdoor activiteiten zowel rond als op het water. Hier vonden we een foldertje van Marina Maris Rent- A- Boat. Dit zagen wij natuurlijk wel zitten al waren de prijzen wel wat aan de hoge kant. Toch besloten we die kant op te gaan en een kijkje te nemen.

Daar aangekomen ging ik naar ze op zoek en probeerde Jelle de auto te parkeren. Toen ik ze gevonden had moest ik lang wachten wat leidde tot grote irritatie van Jelle want die vroeg zich af wat er nu weer zo lang duurde bij mij, ik ben nu eenmaal niet altijd de snelste. Toen ik aankwam met de sleutel voor hem zodat hij kon parkeren reageerde hij dus ook lekker sarcastisch.

De eigenaar van Marina Maris, een kleine Kroaat, was erg vriendelijk en zijn vrouw, Maris, nog vriendelijker. Ze ontvingen ons met veel liefde en na wat onderhandelingen hebben wij voor 5 dagen een leuk speedbootje gehuurd. Nog veel te veel geld uitgegeven natuurlijk maar het was een zeer fijn idee niet de hele dag op die camping te moeten rondhangen.

Chillen Zonsondergang Zonsondergang

Die week hebben we heerlijk genoten, gedobberd op het water, eilandjes verkend, dolfijnen gespot, los komen van de golven en daardoor vliegend over zee, samen met onze kleine Kroaat en Maris wezen vissen en op de kant werd er door haar zoon een bbq aangezet waar zonder te vragen voor ons ook eten op werd gegooid. Heerlijk die gastvrijheid! Zelfs toen we waren vissen bleek maar weer hoe leuk en gezellig ze zijn.

De vis werd op de kade schoon gemaakt en toen Maris zei ‘We geven het aan het restaurant’. Daar was ik in eerste instantie teleurgesteld om, ik wilde graag mijn eigen vis op de camping bakken en oppeuzelen. Uiteraard was ik weer eens te vroeg met oordelen, want wat bleek nu, we gingen uit eten bij hun vaste restaurant waar ze tegen de eigenaar/kok zeiden ‘We hebben wat vis gevangen’ en een half uur later na wat wijntjes en mooie verhalen kwam er een heerlijke schaal op tafel met al ons eigen gevangen vis, geweldig!

Hun warme hart en liefde voor hun land, het water en zelfs voor hun werk straalde ze aan alle kanten uit. Voor mij echt ‘vrienden voor het leven’ ik zal ze dan ook nooit vergeten en hoop ze zeker binnenkort weer eens te zien.

Picture 683 Picture 730 IMG_1109 IMG_1062

Het was 1 van die dagen, ik denk aan het eind dat ik tegen Jelle zei ‘Waarom gaan we niet wonen op het water?, dan kunnen we overal heen reizen waar we willen!’ ‘Klinkt leuk’ zei Jelle, ‘Maar hoe had je dat in gedachten dan? Dat ga ik niet met een motorboot doen’. Nee, daar gaf ik hem gelijk in. Dat wordt saai en boven alles is dat veel te duur. ‘Dan moeten we het zeilend doen’ ging Jelle verder. Punt is alleen, we kunnen niet zeilen. Die dag spraken we af dat we op zeilles zouden gaan. Samen kijken of het wat is voor ons. En zo begon de droom, de droom om samen te kunnen reizen en te wonen in het buitenland waar en wanneer we willen!