Thee Momentje

Thee Momentje

Als vaste rubriek wil ik het Thee Momentje inbrengen. Waarom? Omdat ik echt een theeleut ben en dus iedere dag thee drink. Ik drink 95% van de tijd Pickwick thee en Pickwick stelt je vragen. Ik vind het leuk om deze vragen ook met jullie te delen. Als ik op kantoor ben en ik maak thee voor een ander dan stel ik de vraag ook hardop. Gewoon leuk om via die weg bepaalde dingen van elkaar te leren kennen. Wordt ik hiervoor betaald? Nee. Krijg ik gratis thee? Nee. Ik doe dit echt omdat ik het leuk vind. Het is niet bedoeld als reclame voor Pickwick maar als een leuke manier voor jullie om mij beter te leren kennen en dingen te weten te komen die veel vrienden misschien niet eens weten omdat het gewoonweg niet ter spreken komt.

Vraag van vandaag

Thee momentje met Pickwick

Thee momentje: ‘Wat is het avontuurlijkste dat je ooit hebt meegemaakt?’

Deze vraag stelde Pickwick mij toen ik net terug was van onze zeilvakantie. De vraag kwam goed getimed want we waren net terug van vakantie. Ik had zojuist het meest avontuurlijkste in mijn leven meegemaakt. We hadden in onze vakantie al hoge golven meegemaakt, van ongeveer 6 meter, bij het Skagerrak. We zijn toen overgestoken van Fredrikstad naar Stavern, dan weet je welke hoek ik bedoel ;). Vervolgens kwamen we Kragerø binnen met ontzettende storm, je zag bijna niets en dan was het gokken of je precies tussen de rotsen door voer en bereikte we vermoeid Kristiansand met het besluit dat we niet verder omhoog gingen omdat het weer zo slecht was. Nee dat alles was nog niet het meest avontuurlijkste, dat was onze terug weg.

De terugweg

We begonnen vol goede moed. Ik had ingeslagen voor de komende drie dagen. We hadden het weerbeeld goed bekeken en we zouden een goede wind krijgen met max 22 knopen en alleen de volgende dag zouden we een klein buitje over ons heen krijgen. We vertrokken met een lekker zacht zonnetje. De eerste 24 uur gingen prima. Ons wachtsysteem werkte al was slapen moeilijk. Ik ben toch steeds gefocust op mijn verloofde wanneer ik op bed lig te rusten. 3 om 3. Dus drie uur op drie uur af wat wil zeggen dat je drie uur de wacht houd en drie uur slaapt. Zo af en toe bleef je natuurlijk even met elkaar. Je wilt samen een hapje eten of nog wat dingen overleggen. Het belangrijkste was wel dat je niet te lang bleef kletsen anders was de ander moe voor jij had gerust.

Nou goed, de tweede dag. De wind begon op te trekken zoals verwacht. We zagen de bui al op ons af komen dus we hadden onze pakken aan en waren er klaar voor. Doordat de wind inmiddels flink was aangetrokken werden de golven ook steeds hoger. Uiteindelijk zo’n 4 tot 5 meter. Op zich niet erg als je aan het roer zit, maar wanneer je in de punt op bed ligt is het een heel ander verhaal. BAM BAM BAM op de golven. Een kabaal dat wil je niet weten. En zie dan nog maar eens te slapen. Ondertussen regende het ook en natuurlijk is ons scheepje niet volledig waterdicht. Langzaam merkte je al dat de vloer op sommige plekken nat was en wanneer er een hoge golf over het schip heen vloog kwam er ook een lading bij de punt binnen, heerlijk!

Lichtelijk chagrijnig kwam ik uit mijn slaap. Ik heb mijn rust nodig, zeker op zee, omdat ik snel zeeziek ben. Iedere zes uur nam ik dan ook pilletjes. Je wilt niet te veel klagen want ook mijn vent heeft het zwaar. Jelle was zo lief om voor mij pasta te maken en aten samen een hapje en dronken lekker een kopje thee om op te warmen. Daarna Jelle naar bed. Ik aan het roer. Het werd inmiddels donker. Het varen in het donker is op zich goed te doen. Helaas was er nu een nieuwe maan dus het was echt pikken donker. Na twee uur in de regen ben je koud en nat. Dus je gaat een beetje dansen en boksen in de lucht en ja bij mij zijn zelfs de ‘vogeltjes dans’ en ‘hoofd, schouders, knie en teen’ voorbij gekomen. Deze nacht ging zo door en door. De hele nacht regen, alles binnen nat, en dan bedoel ik ook echt alles zoals je bed, kussen, deken, kleding en ga zo maar door. Ik was zo slim geweest om eten in te slaan dat niet heel gemakkelijk te bereiden was op een schip dat bijna op haar zijkant ligt vanwege de ‘aan de windse’ koers. Dus genoeg eten aan boord maar helaas niet genoeg lekkere makkelijke snacks.

Het moment dat Jelle naar buiten kwam, last van zeeziek zijn en met de bijbehorende scheldpartijen omdat alles nat was, was erg zwaar. We moesten ongeveer nog 32 uur en alles zat tegen. De windhoek was niet zoals verspeld, de windsnelheid was meer dan voorspeld en de regen was al helemaal meer dan voorspeld. Gelukkig konden we elkaar steeds moed in praten en dat deed ik ook nu weer. En zo konden we weer even verder.

Het was inmiddels middag en voeren inmiddels 100 mijl uit de kust ter hoogte van Esbjerg. Ik deed een poging om te slapen, maar hoorde Jelle stommelen op het dek. Dit gebeurde wel vaker en nadat ik 100 keer gevraagd had of er iets was of dat ik moest helpen dacht ik ‘Nou het zal wel, hij zal wel roepen als er iets is’. Dus toen ik een uur laten een knal hoorde dacht ik dat het gewoon weer één van die momenten was. ‘Marit, je moet naar buiten komen, komen helpen’! Ik zei ‘Wat is er dan’? ‘De giek is doormidden, je moet naar buiten komen om te helpen’!!! riep Jelle. Ik was natuurlijk helemaal duf van het ‘slapen’ en snapte er niks van. ‘Zei hij nou dat de giek doormidden was?’ dacht ik bij mezelf. Snel uit bed klimmend, kleren aan trekkend rende ik naar buiten. Ik keek omhoog en verrek, de giek was doormidden. Ik vroeg nog wel hoe het kwam, maar tijd voor discussiëren was er niet. Eerst het zeil naar beneden halen, wat aan de onderkant helemaal gescheurd was. Daarvoor moest Jelle naar het midden van het dek om alle mastsledes los te halen. Levensgevaarlijk natuurlijk waneer je met 25 knopen en 4 tot 5 meter hoge golven hebt. Gelukkig hebben we goede middelen aan boord en kon Jelle met een lifeline zichzelf veilig vastzetten. Ik stond aan het roer maar wist echt even niet hoe of wat. Had totaal geen richtingsgevoel op dat moment en dacht alleen maar aan Jelle die daar voorop stond. Gelukkig is hij super handig en behendig. Dus met een half uur waren ze allemaal los, waren de lijnen uit de lvalstoppers, lag het zeil ergens op een bed en de doormidden geslagen giek lag binnen midden in de boot.

‘Ik geloof dat ik mijzelf voorlopig wel even genoeg heb uitgedaagd’

Ken je de serie Lucifer? De ‘devil himself’ die uit de hel is gekomen. Anyway de hel zou je verschrikkelijkste moment zijn die zich maar opnieuw blijft afspelen. Dat uur is mijn hel, ik weet het zeker. De schrik, de stress, de zorgen om je partner, de boot die kapot is en niks of niemand om je heen.

Het moment dat Jelle weer in de kuip kwam en alles een plek had gekregen was het moment dat ik het niet droog kon houden. Het idee dat ik gewoon was blijven liggen terwijl die giek op Jelle zijn hoofd had kunnen komen maakte mij op dat moment kapot. Ik brak. Ik was voorbereid op alle mogelijkheden. Een zinkende boot, overboord slaan, een zeil dat scheurt of een motor dat niet start, maar hier had ik niet op gerekend. We hadden zelfs de regel dat wanneer de ander sliep je bovendecks ten alle tijden met een lifeline vastzat en je de PLB (personal location beacon) om had. Het idee dat hij daar gewoon nog twee uur had kunnen liggen zonder dat ik uit bed was gegaan, misschien wel met een wond die zo erg bloedde dat hulp snel nodig was. Dan is 100 mijl uit de kust ver weg kan ik je zeggen. Maar goed, we waren veilig. Rebelsje ging vooruit op een stukje fok. De regen was verdwenen en het zonnetje kwam door. De wind ging liggen en zo ook de golven. Op een gegeven moment kwam Jelle terug uit zijn ‘slaap’ en zaten we eve samen buiten. Ik begon in eens hard te lachen. Ik zei tegen hem ‘Ik geloof dat ik mijzelf voorlopig wel even genoeg heb uitgedaagd’. En Jelle was het helemaal met mij eens. Uiteindelijk was de wind helemaal gaan liggen en hebben we de motor aan moeten zetten tot het eind.

Dom of gewoon pech

Hadden we deze situatie kunnen ontwijken? Misschien. Als we iedere potnagel zouden controleren voor we iedere keer gingen varen, ja dan wellicht. Dan hadden we gezien dat de plek waar de giek doormidden was gebroken misschien niet stevig genoeg was geweest omdat een deel van een potnagel gebroken bleek te zijn. Waren we misschien wat naïef om te denken dat we met Rebelsje zulke tochten kon maken? Vast. Was er een hoop irritatie weggebleven wanneer ik meer makkelijke snack’s aan boord had en was het handig geweest als we toch een buiskap hadden? Zeker, maar dat is allemaal misschien en wellicht en vast en zeker.De klap ging gelukkig niet hard. En hadden we geluk dat de giek niet tegen Jelle zijn hoofd is gekomen. We hadden tijdens de tocht de pech dat de wind niet echt doordraaide, er meer wind was, er meer regen was en op het moment dat je de wind nog even rustig voort zou zetten ze helemaal wegviel. Allemaal elementen waar je niks aan kunt doen. Het is nu eenmaal zo dat het beeld van zeilen erg geromantiseerd is. Het kan allemaal fantastisch zijn, maar het kan ook ellende zijn.

Uiteindelijk hebben Jelle en ik de tocht overleefd en kwamen we de volgende dag tegen een uur of 19:00 aan in Stavoren waar we werden opgehaald. Toen ik weer het vaste land onder mijn voeten voelde na 80 uur varen sprongen de tranen mij weer in de ogen. Dit keer niet van verdriet maar van geluk. Dat we samen dit avontuur hadden overleefd. Dat we weer dingen geleerd hebben, toch mooie momenten hebben meegemaakt en we inderdaad weer veilig in Nederland waren. Uiteindelijk thuis zit ik heerlijk met een kop thee en bedenk ik mij ‘voorlopig ben ik even klaar met zeilen’. Voor nu, maar zeker niet voorgoed!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *