Social media maakt ons Asociaal.

Social media maakt ons Asociaal. Natuurlijk hebben we deze zin al vaak voorbij zien komen. En inmiddels weten we wel dat bij de meeste mensen de telefoon niet meer uit de handpalm verdwijnt.
Het beheerst nu eenmaal een groot deel van ons leven. We hebben onze agenda erop staan, ons levensverhaal aan foto’s en we zijn natuurlijk met iedereen ‘connected’.

Toen en Nu

Waar we vroeger graag met rust gelaten wilde worden in onze vrije tijd, willen we nu niets liever dan met elkaar verbonden blijven. We delen alles met elkaar. Van leuke foto’s op Instagram, gekke foto’s via Snapchat en gaan we met Facebook natuurlijk live wanneer niemand iets mag missen van dat ene moment.

Terwijl we vroeger elkaar zo af en toe opbelde via de telefoon en dan maakten we een afspraak, spraken we gezellig af en kletsten we bij onder het genot van een kopje koffie. Toen kenden we een aantal personen goed en daar spraken we mee af en nu kennen we bijna de hele wereldeen beetje en zien we elkaar via de ‘social media platforms’.

Social media maakt ons Asociaal

Social media maakt ons Asociaal. We kijken elkaar niet meer aan tijdens een gesprek omdat we met onze ogen op onze telefoon zitten om te kijken wat Pietje net gepost heeft.Tijdens feestjes of evenementen zijn we niet meer aan het genieten van het moment, maar zijn we alweer bezig met de koop van een nieuw ticket. Met de hele wereld staan we in contact maar vervreemden we van onze omgeving.

Wat zijn de nieuwe normen en waarden binnen het ‘social media’ gebruik?

Waar ligt nu eigenlijk dan de grens? Wat zijn de nieuwe normen en waarden binnen het ‘social media’ gebruik? Wat kan door de beugel en wat echt niet? Een duidelijk voorbeeld is het te snel posten van berichten die niet aan jou zijn. Denk dan bijvoorbeeld aan die leuke babyfoto’s van je nieuwe nichtje. Super trots als dat je bent, wil je dit natuurlijk meteen met de rest van de wereld delen, maar is dat al wel toegestaan? Heb je de familie zelf wel eerst de kans gegeven om tot rust te komen en ze de tijd gegeven om zelf de eerste kiekjes van hun kroost te tonen? En, in mijn ogen, de grootste ergenis is toch wel de berichtgeving van overlijden. Hoe erg is het dat je als familielid van een onbekende via Facebook te lezen krijgt dat je familielid is overleden?

Bij het eerste voorbeeld denk je misschien nog ‘Ach, wat maakt 1 foto nou uit?’ en bij het tweede voorbeeld zul je misschien al denken ‘Dat doet toch niemand?’. En toch gebeurt het. Toch plaatsen we berichten op het web die niet aan ons zijn om te plaatsen. Asociaal gedrag. Respectloos naar een ander toe alleen om je eigen verlangen te vervullen.

Oplossing zoeken

Hoe logisch sommige dingen ook lijken toch blijkt dat niet altijd zo te zijn. Maar hoe zorgen we er nu voor met zijn alle dat we niet over de grens gaan van een ander? Waar trekken we een grens? Wordt het straks normaal dat we elkaar op de vingers tikken terwijl iedereen kan meelezen? Gaan we corrigerende berichten plaatsen om onze eigen grenzen aan te geven?

Een hoop vragen die in deze ‘online’ tijd toch beantwoord moeten gaan worden. Wellicht heb jij al een manier gevonden om hier mee om te gaan? Ik weet in ieder geval dat ik alleen dingen plaats die mij aangaan, waar alleen ik op sta en ik vraag toestemming om iets te plaatsen als er meerdere mensen op staan. Mijn tip voor nu is: Denk bij het plaatsen van je bericht even na of je er niet iemand mee kwetst. Of wat je plaatst wel aan jou is om te plaatsen en wees er bewust van dat wat voor jou wel normaal is voor een ander dit niet zo hoeft te zijn.

Ben je het helemaal met mij eens of juist totaal niet? Heb jij al een idee over hoe we hier mee om moeten gaan? Laat het mij dan weten door te reageren. 

Durf jij jezelf aan te kijken in de spiegel?

Mijn titel is misschien een rare vraag want je zou denken dat doet toch iedereen? Je staat tenslotte iedere dag je tanden te poetsen, maar zeg eens eerlijk, durf jij jezelf aan te kijken in de spiegel? Heb jij genoeg zelfvertrouwen om jezelf recht in de ogen aan te kijken? Schaam jij je nergens voor als het om jezelf gaat? Kun jij recht in je eigen ziel kijken?

Het Proces

Ik heb het er vaak over met vriendinnen. Ik moedig ze altijd aan om het te doen. Ik ken het proces het is heel moeilijk. Als er een leugen op je hart ligt waar je zelf eigenlijk niet mee kan leven, als je je niet fijn voelt in je lichaam, wanneer de woorden van een ander te hard aankwamen en je je emotie niet wilde tonen. Och er zijn zoveel reden om jezelf niet in de spiegel aan te kijken.
Ik heb daar zelf ook gestaan. Vaak zelfs en nog steeds. Ik keek minachtend naar mezelf. Mijn lichaam klopte niet, mijn voorkeur voor seksualiteit was anders dan de meeste, de woorden van andere die maar door mijn hoofd bleven malen, de verlangens naar bepaalde gevoelens, jezelf willen veranderen omdat het niet goed voelt. Maar juist dan moet je naar jezelf blijven kijken. Want hoe verwacht je van een ander dat hij of zij jou recht in de ogen aankijkt als je het zelf niet eens kan?

Toen

Toen ik nog jong was kwam ik bij een psycholoog terecht. Ik kon met mijn ouders niet goed communiceren. Tenslotte weegt het oordeel van je ouders het zwaarst, buiten die van jezelf om, en we hadden al zware tijden gekend daar wilde ik ze niet ook nog eens mee belasten, met een puberende dochter gebeurde dat al genoeg. Daarbij zijn mijn moeder en ik totaal anders en mijn vader woonde drie uur bij mij vandaan.

Hij liet mij inzien dat het leven van mij is

Ik kon tegen vrienden geen nee zeggen. Bang dat ik niet leuk gevonden zou worden. Op mijn werk durfde ik geen nee te zeggen omdat ik weer bang was dat ik mijn werk zou verliezen. Als ik in de spiegel keek vond ik mezelf te dik en als ik verliefd werd op een meisje dacht ik helemaal dat ik buitenaards was. Ik dacht bij mezelf hoe gaat een psycholoog mij helpen? Gelukkig heb ik het toen een kans gegeven. Nooit gaf hij mij een antwoord, maar zorgde ervoor dat ik mijn eigen antwoord vond d.m.v. een wedervraag. Het heeft niet eens lang geduurd. Misschien 5 gesprekken, maar hij liet mij inzien dat het leven van mij is. Ik heb er niet voor gekozen maar kan er wel voor kiezen om er voor mezelf het beste van te maken.

Nu

Inmiddels ben ik 30 jaar en kan ik eerlijk zeggen dat ik barst van de zelfvertrouwen. Niet omdat ik perfect ben, niet omdat ik thuis pas in het plaatje van de maatschappij. Want nee ik ben geen topmodel en nee ik heb geen maatje 32. Maar omdat ik mezelf kan aankijken in de spiegel. Ik kan leven met de kleine leugentjes om eigen bestwil. Met de pukkels die zo af en toe op mijn gezicht naar voren komen, met de littekens en striae en al mijn andere minpunten. Ik ben nu eenmaal geen huisvrouw, ik heb geleerd om te doen wat ik wil, maar doe dit alleen op de momenten waarvan ik denk dat het kan.

Wat heb ik geleerd?

Ik kan mijzelf aankijken in de spiegel omdat ik weet dat wat ik doe dit altijd doe voor mijzelf. Ja ik ben een pleaser en doe graag van alles voor een ander, maar doe dit dan wel omdat ik er een goed gevoel bij krijg.Ik kan mijzelf in de spiegel aankijken omdat ik weet dat het niet uitmaakt wat voor seksualiteit je hebt, als je  zelf maar weet hoe je er mee om moet gaan.Ik kan mijzelf in de spiegel aankijken omdat ik mijn lichaam sexy vind zoals ze eruit ziet, ja zelfs met alle verhalen van de geschiedenis.Ik kan mezelf in de spiegel aankijken omdat ik respect heb voor de mensen die ik lief heb. Niet iedereen hoeft altijd alles van mij te weten, ik zorg wel dat de juiste informatie bij de juiste personen komt. En mocht er een dag komen dat iemand het ergens niet mee eens is, ergens anders over denkt? Dan maakt het niet uit wat hij of zij zullen zeggen als ik mezelf maar in de spiegel in de ogen kan aankijken, want aan het eind van de dag ben ik degene die aan mezelf verantwoording af moet leggen.

Want jij bent de belangrijkste persoon in jouw leven

Dus durf jij jezelf aan te kijken in de spiegel? Probeer het maar eens. Want jij bent de belangrijkste persoon in jouw leven. En wanneer jij van jezelf houd kan een ander dat ook doen. Wees niet bang voor het oordeel van een ander want dat van jezelf weegt altijd het zwaarst.

-x-