Social media maakt ons Asociaal.

Social media maakt ons Asociaal. Natuurlijk hebben we deze zin al vaak voorbij zien komen. En inmiddels weten we wel dat bij de meeste mensen de telefoon niet meer uit de handpalm verdwijnt.
Het beheerst nu eenmaal een groot deel van ons leven. We hebben onze agenda erop staan, ons levensverhaal aan foto’s en we zijn natuurlijk met iedereen ‘connected’.

Toen en Nu

Waar we vroeger graag met rust gelaten wilde worden in onze vrije tijd, willen we nu niets liever dan met elkaar verbonden blijven. We delen alles met elkaar. Van leuke foto’s op Instagram, gekke foto’s via Snapchat en gaan we met Facebook natuurlijk live wanneer niemand iets mag missen van dat ene moment.

Terwijl we vroeger elkaar zo af en toe opbelde via de telefoon en dan maakten we een afspraak, spraken we gezellig af en kletsten we bij onder het genot van een kopje koffie. Toen kenden we een aantal personen goed en daar spraken we mee af en nu kennen we bijna de hele wereldeen beetje en zien we elkaar via de ‘social media platforms’.

Social media maakt ons Asociaal

Social media maakt ons Asociaal. We kijken elkaar niet meer aan tijdens een gesprek omdat we met onze ogen op onze telefoon zitten om te kijken wat Pietje net gepost heeft.Tijdens feestjes of evenementen zijn we niet meer aan het genieten van het moment, maar zijn we alweer bezig met de koop van een nieuw ticket. Met de hele wereld staan we in contact maar vervreemden we van onze omgeving.

Wat zijn de nieuwe normen en waarden binnen het ‘social media’ gebruik?

Waar ligt nu eigenlijk dan de grens? Wat zijn de nieuwe normen en waarden binnen het ‘social media’ gebruik? Wat kan door de beugel en wat echt niet? Een duidelijk voorbeeld is het te snel posten van berichten die niet aan jou zijn. Denk dan bijvoorbeeld aan die leuke babyfoto’s van je nieuwe nichtje. Super trots als dat je bent, wil je dit natuurlijk meteen met de rest van de wereld delen, maar is dat al wel toegestaan? Heb je de familie zelf wel eerst de kans gegeven om tot rust te komen en ze de tijd gegeven om zelf de eerste kiekjes van hun kroost te tonen? En, in mijn ogen, de grootste ergenis is toch wel de berichtgeving van overlijden. Hoe erg is het dat je als familielid van een onbekende via Facebook te lezen krijgt dat je familielid is overleden?

Bij het eerste voorbeeld denk je misschien nog ‘Ach, wat maakt 1 foto nou uit?’ en bij het tweede voorbeeld zul je misschien al denken ‘Dat doet toch niemand?’. En toch gebeurt het. Toch plaatsen we berichten op het web die niet aan ons zijn om te plaatsen. Asociaal gedrag. Respectloos naar een ander toe alleen om je eigen verlangen te vervullen.

Oplossing zoeken

Hoe logisch sommige dingen ook lijken toch blijkt dat niet altijd zo te zijn. Maar hoe zorgen we er nu voor met zijn alle dat we niet over de grens gaan van een ander? Waar trekken we een grens? Wordt het straks normaal dat we elkaar op de vingers tikken terwijl iedereen kan meelezen? Gaan we corrigerende berichten plaatsen om onze eigen grenzen aan te geven?

Een hoop vragen die in deze ‘online’ tijd toch beantwoord moeten gaan worden. Wellicht heb jij al een manier gevonden om hier mee om te gaan? Ik weet in ieder geval dat ik alleen dingen plaats die mij aangaan, waar alleen ik op sta en ik vraag toestemming om iets te plaatsen als er meerdere mensen op staan. Mijn tip voor nu is: Denk bij het plaatsen van je bericht even na of je er niet iemand mee kwetst. Of wat je plaatst wel aan jou is om te plaatsen en wees er bewust van dat wat voor jou wel normaal is voor een ander dit niet zo hoeft te zijn.

Ben je het helemaal met mij eens of juist totaal niet? Heb jij al een idee over hoe we hier mee om moeten gaan? Laat het mij dan weten door te reageren. 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *