Terugkoppeling

Terugkoppeling

Een maand geleden schreef ik een blog waarin ik jullie vertelde dat ik veranderingen wil aanbrengen om een betere versie van mezelf te kunnen worden.
Ik had beloofd om op 1 juni een blog te schrijven waarbij ik een terugkoppeling zou geven over hoe de afgelopen maand is gegaan.

Heb ik mijn doelen behaald?

De vraag is natuurlijk of ik mijn doelen heb behaald. Ik kan jullie vertellen dat ik niet alles volledig behaald heb, maar ik ben zeker niet ontevreden. Laten we eens kijken wat ik gedaan heb.

Een nieuw vast ritme:
Het ritme zit er nog niet helemaal in, als de wekker gaat om acht uur kan ik er maar moeilijk uitkomen. Gelukkig gaat het wel steeds makkelijker en zijn we over het algemeen voor negen uur uit bed. In mijn geval is dit een hele vooruitgang want vroeger kwam ik er pas in de middag uit nadat ik er ook echt pas laat in lag. Dat doe ik dus nu ook niet meer. Om 00:00 liggen we lekker in bed om te gaan slapen. Dus overal ben ik over dit punt al zeker tevreden.

Een fit leven leiden:
Het gemiddelde aantal keer dat ik nu sport in de week is 3x. Dit is nog niet wat ik wil, ik wil echt naar die 5 keer per week gaan. Dit gaat ook zeker goed komen, maar wegens drukte ( waar ik jullie later meer over vertel) is het er nog niet van gekomen. Het gaat gelukkig wel steeds beter met mijn schouder. Nog even en ik mag weer gaan paaldansen!

‘Nu ben ik zo druk dat ik er gewoonweg geen tijd meer voor heb’

Minder series kijken:
Ok, op dit doel ben ik toch wel een beetje trots. Ik had niet verwacht dat dit me zo snel zo gemakkelijk ging lukken. Ik had voor mezelf als doelstelling gegeven dat ik 1 serie per dag mocht kijken. Dus of dat nu was dat ik iedere dag 1 serie keek of op 1 dag 7 series keek dat maakte niet uit. Maar ik ben afgelopen maand zo druk geweest dat ik zelfs niet aan die zeven series ben gekomen. Ik houd natuurlijk nog steeds van series kijken, maar ik probeer mijn tijd nu echt beter in te delen. Zo ben ik bijvoorbeeld meer werk van mijn vriend over gaan nemen. Nu ben ik zo druk dat ik er gewoonweg geen tijd meer voor heb.

Cursus Ai
Zoals ik hierboven heb beschreven ben ik meer werk gaan doen. Dit betekent echter ook dat ik minder tijd heb gehad voor mijn cursus. Ik heb natuurlijk wel wat lessen gevolgd maar lang niet zo veel als ik zou willen. Ik ben sinds vorige maand ook begonnen met een Boullet Journal. Dit vind ik heel erg leuk om te doen en ik hoop dat het mij nog meer gaat helpen met planning en tijdsindeling. Dus ik verwacht dat zodra de rust is gekeerd ik zeker meer tijd hiervoor ga krijgen. Dit doel is echter wel veranderd van een korte termijn doel naar een langer termijn doel.

Voorbereiding Stagiaire:
Hier ben ik nog niet mee bezig geweest. We hebben afgesproken dat we in september een stagiaire willen dus dat betekende dat ik hier wat meer tijd voor heb. Op het moment spelen er zoveel andere dingen dat ik dit nog even voor mij uit heb geschoven. Maar uitstel is in dit geval zeker geen afstel.

Hoe nu verder?

Ik ga nu natuurlijk op dezelfde voet verder en ga nog harder aan mijn doelen werken. Maar er speelt op het moment van alles in mijn leven waar ik nu even tijd aan moet geven. Dit heeft nog anderhalve maand nodig ongeveer 😉 Wat dit dan is? Dat vertel ik jullie in een volgende blog. Toch hoop ik dat jullie net als ik toch wel voldoening hebben gehaald uit deze terugkoppeling. Ik merk dat hoe meer ik op papier zet en hoe georganiseerder ik word, hoe beter alles verloopt. Nu nog een tijdsbesef, heeft iemand daar tips voor? 😉

-x-

Doelen stellen!

Ken je dat, die winterdip?

Ik wel en ik heb er ook altijd echt last van. Ik houd niet van de donkere dagen, ik houd niet van het koude natte weer en over alles hangt zo’n deprimerende laag. Nu ligt dat laatste voornamelijk aan mezelf natuurlijk. Tijdens de winter kan ik uren lang op de bank liggen met mijn telefoon terwijl ik een spelletje speel en kijk naar een serie. Echt verslavend gewoon!

Tijd voor verandering

Nu het 1 mei is en alles weer mooi groen is is het tijd voor verandering. Geen gejammer meer, geen gezeur en geen lui gedoe. Als 31 jarige zelfstandige wil ik nog meer uit mijn dag kunnen halen en ik weet dat dat er makkelijk inzit. Maar hoe ga ik dit aanpakken? Hoe kom ik los van mijn verslavingen en hoe activeer ik mezelf weer om echt aan de slag te gaan?

‘Doelen moeten haalbaar zijn’

Gelukkig heb ik nog wel wat kennis in mijn hoofd zitten van mijn schoolperiode. Ik heb tenslotte SPW gedaan en daar leer je alles over persoonlijke doelen en hoe je ze moet nastreven. De kunst is om niet te veel doelen te stellen. Ook moeten de doelen haalbaar zijn. En natuurlijk moeten de doelen meetbaar zijn. Het beste is om een paar lange termijn doelen te hebben en een paar korte termijn doelen. Nu zijn jullie vast nieuwsgierig geworden naar mijn doelen. Ik zal ze voor jullie op een rijtje zetten.

Mijn doelen

Lange termijn doelen:

  • Een nieuw en vast ritme opbouwen. Dit wil ik bereiken door mij te houden aan een slaapritme op de doordeweekse dagen. Naar bed om 00:00 uur en de wekker om 08:00 uur.
  • Een fit leven leiden. Dit wil ik bereiken door 5 x per week te gaan sporten. Ik deed dit een jaar geleden ook maar tijdens de winter werd het steeds minder en minder. Doordeweekse dagen zijn sportdagen.
  • Minder series kijken. Dit wil ik bereiken door een maximaal aan afleveringen aan mezelf op te leggen. In dit geval zijn dit er 7 per week. Dit zijn er nog steeds veel maar al veel minder dan ik deed ;).

Korte termijn doelen:

  • Cursus Adobe Illustrator afronden. Ik doe een online cursus maar laat er altijd wat tussen komen. Ik heb nu als doel gezet dat deze voor 1 juni klaar moet zijn.
  • Voorbereiden op de stagiaire. Wij zullen binnen ons bedrijf een stagiaire gaan aannemen en die ik ga begeleiden. Om er zeker van te zijn dat ik hem of haar goed kan begeleiden wil ik mijzelf goed voorbereiden. De vacature daarvoor gaat per 1 juni de deur uit.

‘Ik wil mijn verslaving de baas zijn’

Ik hoop dat ik door mijn nieuwe doelen en de manier waarop ik daarmee om ga meer tijd zal hebben voor mijn blog. Want het liefst schrijf ik iedere dag iets, maar helaas kan ik er de tijd nu niet voor vinden of mijn verslaving wint het, maar ik wil vanaf nu mijn verslaving de baas zijn!

Terugkoppeling

Nu ik ook aan jullie mijn doelen heb laten zien moet ik natuurlijk ook een moment van terugkoppeling hebben. Dus laten we afspreken dat ik op 1 juni weer een blog schrijf om te kijken welke doelen ik behaald heb en welke niet. Welke moeten of kunnen worden bijgeschaafd en of er ruimte is voor nog een nieuw doel.

Follow my blog with Bloglovin

Social media maakt ons Asociaal.

Social media maakt ons Asociaal. Natuurlijk hebben we deze zin al vaak voorbij zien komen. En inmiddels weten we wel dat bij de meeste mensen de telefoon niet meer uit de handpalm verdwijnt.
Het beheerst nu eenmaal een groot deel van ons leven. We hebben onze agenda erop staan, ons levensverhaal aan foto’s en we zijn natuurlijk met iedereen ‘connected’.

Toen en Nu

Waar we vroeger graag met rust gelaten wilde worden in onze vrije tijd, willen we nu niets liever dan met elkaar verbonden blijven. We delen alles met elkaar. Van leuke foto’s op Instagram, gekke foto’s via Snapchat en gaan we met Facebook natuurlijk live wanneer niemand iets mag missen van dat ene moment.

Terwijl we vroeger elkaar zo af en toe opbelde via de telefoon en dan maakten we een afspraak, spraken we gezellig af en kletsten we bij onder het genot van een kopje koffie. Toen kenden we een aantal personen goed en daar spraken we mee af en nu kennen we bijna de hele wereldeen beetje en zien we elkaar via de ‘social media platforms’.

Social media maakt ons Asociaal

Social media maakt ons Asociaal. We kijken elkaar niet meer aan tijdens een gesprek omdat we met onze ogen op onze telefoon zitten om te kijken wat Pietje net gepost heeft.Tijdens feestjes of evenementen zijn we niet meer aan het genieten van het moment, maar zijn we alweer bezig met de koop van een nieuw ticket. Met de hele wereld staan we in contact maar vervreemden we van onze omgeving.

Wat zijn de nieuwe normen en waarden binnen het ‘social media’ gebruik?

Waar ligt nu eigenlijk dan de grens? Wat zijn de nieuwe normen en waarden binnen het ‘social media’ gebruik? Wat kan door de beugel en wat echt niet? Een duidelijk voorbeeld is het te snel posten van berichten die niet aan jou zijn. Denk dan bijvoorbeeld aan die leuke babyfoto’s van je nieuwe nichtje. Super trots als dat je bent, wil je dit natuurlijk meteen met de rest van de wereld delen, maar is dat al wel toegestaan? Heb je de familie zelf wel eerst de kans gegeven om tot rust te komen en ze de tijd gegeven om zelf de eerste kiekjes van hun kroost te tonen? En, in mijn ogen, de grootste ergenis is toch wel de berichtgeving van overlijden. Hoe erg is het dat je als familielid van een onbekende via Facebook te lezen krijgt dat je familielid is overleden?

Bij het eerste voorbeeld denk je misschien nog ‘Ach, wat maakt 1 foto nou uit?’ en bij het tweede voorbeeld zul je misschien al denken ‘Dat doet toch niemand?’. En toch gebeurt het. Toch plaatsen we berichten op het web die niet aan ons zijn om te plaatsen. Asociaal gedrag. Respectloos naar een ander toe alleen om je eigen verlangen te vervullen.

Oplossing zoeken

Hoe logisch sommige dingen ook lijken toch blijkt dat niet altijd zo te zijn. Maar hoe zorgen we er nu voor met zijn alle dat we niet over de grens gaan van een ander? Waar trekken we een grens? Wordt het straks normaal dat we elkaar op de vingers tikken terwijl iedereen kan meelezen? Gaan we corrigerende berichten plaatsen om onze eigen grenzen aan te geven?

Een hoop vragen die in deze ‘online’ tijd toch beantwoord moeten gaan worden. Wellicht heb jij al een manier gevonden om hier mee om te gaan? Ik weet in ieder geval dat ik alleen dingen plaats die mij aangaan, waar alleen ik op sta en ik vraag toestemming om iets te plaatsen als er meerdere mensen op staan. Mijn tip voor nu is: Denk bij het plaatsen van je bericht even na of je er niet iemand mee kwetst. Of wat je plaatst wel aan jou is om te plaatsen en wees er bewust van dat wat voor jou wel normaal is voor een ander dit niet zo hoeft te zijn.

Ben je het helemaal met mij eens of juist totaal niet? Heb jij al een idee over hoe we hier mee om moeten gaan? Laat het mij dan weten door te reageren. 

Durf jij jezelf aan te kijken in de spiegel?

Mijn titel is misschien een rare vraag want je zou denken dat doet toch iedereen? Je staat tenslotte iedere dag je tanden te poetsen, maar zeg eens eerlijk, durf jij jezelf aan te kijken in de spiegel? Heb jij genoeg zelfvertrouwen om jezelf recht in de ogen aan te kijken? Schaam jij je nergens voor als het om jezelf gaat? Kun jij recht in je eigen ziel kijken?

Het Proces

Ik heb het er vaak over met vriendinnen. Ik moedig ze altijd aan om het te doen. Ik ken het proces het is heel moeilijk. Als er een leugen op je hart ligt waar je zelf eigenlijk niet mee kan leven, als je je niet fijn voelt in je lichaam, wanneer de woorden van een ander te hard aankwamen en je je emotie niet wilde tonen. Och er zijn zoveel reden om jezelf niet in de spiegel aan te kijken.
Ik heb daar zelf ook gestaan. Vaak zelfs en nog steeds. Ik keek minachtend naar mezelf. Mijn lichaam klopte niet, mijn voorkeur voor seksualiteit was anders dan de meeste, de woorden van andere die maar door mijn hoofd bleven malen, de verlangens naar bepaalde gevoelens, jezelf willen veranderen omdat het niet goed voelt. Maar juist dan moet je naar jezelf blijven kijken. Want hoe verwacht je van een ander dat hij of zij jou recht in de ogen aankijkt als je het zelf niet eens kan?

Toen

Toen ik nog jong was kwam ik bij een psycholoog terecht. Ik kon met mijn ouders niet goed communiceren. Tenslotte weegt het oordeel van je ouders het zwaarst, buiten die van jezelf om, en we hadden al zware tijden gekend daar wilde ik ze niet ook nog eens mee belasten, met een puberende dochter gebeurde dat al genoeg. Daarbij zijn mijn moeder en ik totaal anders en mijn vader woonde drie uur bij mij vandaan.

Hij liet mij inzien dat het leven van mij is

Ik kon tegen vrienden geen nee zeggen. Bang dat ik niet leuk gevonden zou worden. Op mijn werk durfde ik geen nee te zeggen omdat ik weer bang was dat ik mijn werk zou verliezen. Als ik in de spiegel keek vond ik mezelf te dik en als ik verliefd werd op een meisje dacht ik helemaal dat ik buitenaards was. Ik dacht bij mezelf hoe gaat een psycholoog mij helpen? Gelukkig heb ik het toen een kans gegeven. Nooit gaf hij mij een antwoord, maar zorgde ervoor dat ik mijn eigen antwoord vond d.m.v. een wedervraag. Het heeft niet eens lang geduurd. Misschien 5 gesprekken, maar hij liet mij inzien dat het leven van mij is. Ik heb er niet voor gekozen maar kan er wel voor kiezen om er voor mezelf het beste van te maken.

Nu

Inmiddels ben ik 30 jaar en kan ik eerlijk zeggen dat ik barst van de zelfvertrouwen. Niet omdat ik perfect ben, niet omdat ik thuis pas in het plaatje van de maatschappij. Want nee ik ben geen topmodel en nee ik heb geen maatje 32. Maar omdat ik mezelf kan aankijken in de spiegel. Ik kan leven met de kleine leugentjes om eigen bestwil. Met de pukkels die zo af en toe op mijn gezicht naar voren komen, met de littekens en striae en al mijn andere minpunten. Ik ben nu eenmaal geen huisvrouw, ik heb geleerd om te doen wat ik wil, maar doe dit alleen op de momenten waarvan ik denk dat het kan.

Wat heb ik geleerd?

Ik kan mijzelf aankijken in de spiegel omdat ik weet dat wat ik doe dit altijd doe voor mijzelf. Ja ik ben een pleaser en doe graag van alles voor een ander, maar doe dit dan wel omdat ik er een goed gevoel bij krijg.Ik kan mijzelf in de spiegel aankijken omdat ik weet dat het niet uitmaakt wat voor seksualiteit je hebt, als je  zelf maar weet hoe je er mee om moet gaan.Ik kan mijzelf in de spiegel aankijken omdat ik mijn lichaam sexy vind zoals ze eruit ziet, ja zelfs met alle verhalen van de geschiedenis.Ik kan mezelf in de spiegel aankijken omdat ik respect heb voor de mensen die ik lief heb. Niet iedereen hoeft altijd alles van mij te weten, ik zorg wel dat de juiste informatie bij de juiste personen komt. En mocht er een dag komen dat iemand het ergens niet mee eens is, ergens anders over denkt? Dan maakt het niet uit wat hij of zij zullen zeggen als ik mezelf maar in de spiegel in de ogen kan aankijken, want aan het eind van de dag ben ik degene die aan mezelf verantwoording af moet leggen.

Want jij bent de belangrijkste persoon in jouw leven

Dus durf jij jezelf aan te kijken in de spiegel? Probeer het maar eens. Want jij bent de belangrijkste persoon in jouw leven. En wanneer jij van jezelf houd kan een ander dat ook doen. Wees niet bang voor het oordeel van een ander want dat van jezelf weegt altijd het zwaarst.

-x-

Ik kom er niet meer onderuit!

Geen tijd om te acclimatiseren

Ben je net lekker terug van vakantie en zit je op kantoor te acclimatiseren wordt je in eens gebeld. Onbekend nummer. ‘Goedenmiddag?, als ik het nummer niet ken zeg ik mijn naam niet, ‘Goedemiddag u spreekt met … van het Gelre Ziekenhuis’. Meteen begint mijn hart te bonken. Wat is er aan de hand. ‘We bellen u i.v.m. uw geplande operatie voor de keelamandelen, deze staat gepland voor 11-09’. ‘Oh’ breng ik alleen maar uit en even ben ik stil. Stiekem ben ik eigenlijk opzoek naar een excuus want ik had natuurlijk niet voor niets zelf nog niet gebeld. Jelle zegt dat het juist goed is, lekker snel zodat ik niet kan nadenken. Ik besluit om er maar gewoon mee akkoord te gaan. Ik kom er niet meer onderuit, ze gaan er eindelijk uit!

Angst

Ik zie er al maanden tegenop. Ik weet dat er veel ergere dingen in de wereld bestaan, dat er mensen zijn die het veel zwaarder hebben, maar ik kan niets aan mijn angst doen. Die is er nu eenmaal. Het ziekenhuis, de naalden, de narcose, wakker worden met in eens pijn in je keel. Het is allemaal nieuw voor mij. En als ik de controle niet zelf heb, word ik gewoon wat panisch. En dan heb ik ook al 8 maanden geen last gehad van ontstoken keelamandelen, zul je altijd net zien.

Planning

Toen ze belde was het nog 10 dagen, inmiddels nog een week. Donderdag heb ik nog een gesprek in het ziekenhuis. Ik weet dat ik nog vragen had, maar weet ze van schrik niet meer. Ik denk dat ik het allemaal maar gewoon over me heen laat komen. Ik mag kalmeringstabletten nemen van te voren wat ik erg fijn vind. Jelle kan mijn werk overnemen, maar hoop dat ik me snel genoeg fit voel om zelf te werken. Dat kan ik ten slotte gewoon vanuit bed. Er moeten nog wel veel ijsjes gekocht worden, want dat is waar ik de komende tijd op zal teren 😉

Heb jij ook je keelamandelen weg laten halen? Zoja, heb je nog tips voor me? Wat wel eten, wat absoluut niet? Weet in ieder geval dat ik voorlopig moet wachten met friet, dus dat heb ik gisteren nog even gegeten? Ik zou je tips graag ontvangen, wellicht helpt het mij nog wat te ontspannen.

-x-

Little big things

Little big things!

Je vraagt je misschien af ‘Waar heeft ze het over?’ Maar het zijn nu eenmaal de kleine dingen die het doen. Ja, juist die kleine momentjes die je het grootste gevoel van geluk kunnen geven. En soms moeten we onszelf hier aan herinneren. Het is namelijk zo gemakkelijk om in de dagelijkse sleur terecht te komen. Maar doorgaan, doorgaan zonder even te ademen. Hierdoor vergeten we onszelf wel eens en ken je wellicht momenten dat je in een dipje zit.

‘Ik ben een echte koukleum’

Nu de lente toch nog op zich laat wachten, aangezien het alweer gaat vriezen, wordt mijn verlangen naar de zon steeds groter. Ik mis de warmte op mijn gezicht, haar stralen die me zo doen genieten. En de lente is na de zomer het beste seizoen, maar dan ook alleen als we al lekker op het terras kunnen zitten ;). Ik ben een echte koukleum de zomer is dan ook echt mijn favoriete seizoen.

Maar juist nu is het belangrijk dat je jezelf af en toe oppept. Iets doet waar je helemaal vrolijk van wordt. Soms is het een lekkere warme chocomelk in je pauze, dat ene nummer waardoor je een lach op je gezicht krijgt of dat je je nog één keer kunt omdraaien in bed.

Om mijzelf ook nu nog lekker vrolijk te houden heb ik mijn nagels gelakt. Ik vind het heerlijk om mijn handen te verzorgen. Vroeger besteedde ik hier totaal geen aandacht aan en verstopte ik mijn handen omdat ik op mijn nagels beet. Gelukkig heb ik dit af kunnen leren en is het een moment voor ontspanning geworden. En om het genieten extra te accentueren heb ik iedere nagel aan 1 hand een andere kleur gegeven en de volgorde bij de andere hand omgedraaid.

‘Soms zijn het ook echt de kleine dingen die het doen’

Vrolijke kleurtjes brengen nou eenmaal vrolijkheid met zich mee en zelfs andere was het opgevallen die het weer grappig vonden. Zo is het ook nog eens aanstekelijk. Soms zijn het ook echt de kleine dingen die het doen en nemen we weer dat grootse gevoel van geluk waar.

Dus, kan jij ook niet wachten op de lente? En wil jij uit die winterdip gehaald worden? Bedenk je dan wat voor jou die kleine momenten zijn die jou een groots gevoel van geluk geven. Wat maakt jou vrolijk? Wat zorgt ervoor dat jij het gevoel krijgt de hele wereld aan te kunnen?

TBT: Ode aan het meisje uit de trein!

TBT: Ode aan het meisje uit de trein!

Vandaag een ode aan het meisje uit de trein omdat we hetzelfde denken over de normen en waarden van vandaag!

Gisteren liep ik op het station de AH to go binnen. Daar zag tot mijn verbazing dat een jonge dame, ik denk van mijn leeftijd, twee oudere dames aan het helpen was bij het oplaadpunt voor de chipknip. Ik was lichtelijk verbaasd, tegenwoordig zie je dat niet veel meer en zeker niet een jongere de ouderen. Ik hoorde haar tegen de dames zeggen dat ze even op de rij moest letten. Natuurlijk liet ik het plekje voor mij vrij voor haar.

‘Het was voor de dames al verwarrend genoeg’

Nadat ik afgerekend heb en naar buiten loop hoor ik de oudere dames zeggen ‘Zo het geld staat erop nu nog een kaartje’ en de jonge dame vervolgt haar missie om te helpen. Ze vraagt een momentje geduld zodat ze mee kan lopen naar de automaat. Want het was voor de dames al verwarrend dat ze geen kaartje meer konden kopen, maar nu moeten ze ook nog inchecken.

Het is natuurlijk ook niet echt normaal dat er niemand op het station is van de NS die de dames had kunnen helpen. Ze konden uitleggen dat ze eerst een product op moeten halen voor ze het kunnen gebruiken en dat terwijl ze de daadwerkelijke pas al in de handen hebben, maar goed dat is weer een ander onderwerp waar ik me nu niet te veel in zal verdiepen. Ik loop de jongedame voorbij, draai me om en zeg ‘Goed bezig’ en loop weer verder.

Ik vervolg rustig mijn eigen pad. Nadenkend over het feit dat ik het super vind om te zien dat er nog mensen zijn die niet alleen maar met hun neus in hun telefoon zitten. Ik weet het, ik ben zelf iemand die verslaafd is aan haar telefoon, maar ik zal altijd een ander helpen of een vraag beantwoorden als ik daar iemand mee kan helpen. Toch is het raar dat ik daarover nadenk, maar ik vind het fijn om te zien dat ik niet de enige ben die waarde hecht de maatschappelijke normen en waarde.

‘En geef haar een compliment voor haar gedrag’

Wanneer ik in de trein zit en op het punt sta mijn oortjes in te doen om lekker weg te dromen met mijn muziek aan zie ik daar plots de jonge dame voor mij plaatsnemen. Nu praat ik natuurlijk sowieso graag met een knappe jonge dame, maar dat was nu niet de intentie van mijn gesprek. Ik spreek haar namelijk nog eens aan en geef ik haar een compliment voor haar gedrag.

Voor ik het weet zitten we heerlijk te kletsen over onze gedachtegangen en vergelijken we hoe we als individu, maar toch samen, nadenken over dit onderwerp. Wat zijn de normen en waarde van vandaag nog? Want nu komt het lieve lezers, waarom moet dit benoemd worden? Waarom is het niet meer normaal dat we elkaar helpen, dat we met twee woorden spreken of dat we überhaupt alstublieft en dankuwel gebruiken.

‘Valt dat niet meer onder onze normen en waarden?’

Dit zijn irritatie punten in mijn leven waar ik mij dus mateloos aan irriteer. Op mijn werk merk ik ook dat gasten mij erg vriendelijk vinden en er vaak zelfs om moeten lachen, maar het is niet lachwekkend. Het is toch niet normaal dat we niet meer gewend zijn om vriendelijk tegen elkaar te zijn? Waarom naar beneden kijken wanneer iemand je aankijkt als diegene voorbij loopt, waarom gewoon niet lachen tot de ander ook lacht en die persoon een goedemiddag wensen? De deur voor elkaar open houden, iemand verwelkomen of een fijne dag toewensen bij vertrek en waarom staan we niet meer op voor onze ouderen in de bus?

Het grootste erger punt voor mij is toch echt het niet gebruiken van alstublieft en dankuwel. Valt dat niet meer onder onze normen en waarden? Wanneer de kassière aangeeft ‘dat is dan €13.50’ of als ik in de kroeg sta en iemand besteld ‘3 bier!’ dan zeg ik voor diegene alstublieft. Ik word dan vaak eerst een beetje raar aangekeken, ik ben dan ook best een beetje raar, om vervolgens vaak toch het woordje te horen.

‘Achter de coulisse mag weer geklaagd worden’

Ik hoop hiermee mensen aan te steken om vriendelijker te worden naar elkaar toe. Ja, de dame of heer achter de bar wordt er voor betaald, maar daarom lopen ze nog wel voor ons en zorgen ze voor ons vertier. Wat trouwens ook niet altijd zo is, geef ik eerlijk toe. En tegen die mensen wil ik zeggen, het interesseert iemand niet wat voor dag je hebt, je teen gestoten hebt of nog een kater hebt van de dag ervoor. Wanneer je met mensen werkt hoor je altijd vriendelijk te zijn. Achter de coulisse mag weer geklaagd worden zeg ik altijd.

Dus lieve mensen wat ik eigenlijk wil zeggen is, kijk eens naar jezelf. Hoe behulpzaam ben jij tegen over de je medemens? Houd je de deur open voor een ander? Help je wanneer iemand valt? Til je iets op voor een ander wanneer iets uit zijn of haar handen valt en sta je op voor een ouder persoon?

‘Een beetje extra vriendelijk zijn kost niets’

Waar liggen jou normen en waarden? Spreek je altijd met twee woorden, gebruik je alstublieft en dankuwel? En het maakt niet uit hoe je je voelt of waar je me bezig bent, het zou geen reden mogen zijn om niet vriendelijk te zijn of om iemand bijvoorbeeld niet aan te kijken als je tegen ze praat.  Nee je hoeft niet te overdrijven, maar zeg eens eerlijk, een beetje extra vriendelijk zijn kost niets.

Terug bij de jongedame uit de trein, dit is mijn ode aan jou, omdat jij net als ik zo in het leven staat dat we een ander nog helpen, een praatje maken met een vreemde en elkaar kunnen aansporen tot meer vriendelijkheid. Samen staan we sterk en hoop samen nog vele mensen met ons mee te krijgen in ons gedrag, in onze normen en waarden. Dat we de wereld, al is het maar voor een heel klein stukje, een beetje beter mogen maken.