Thee Momentje

Thee Momentje

Als vaste rubriek wil ik het Thee Momentje inbrengen. Waarom? Omdat ik echt een theeleut ben en dus iedere dag thee drink. Ik drink 95% van de tijd Pickwick thee en Pickwick stelt je vragen. Ik vind het leuk om deze vragen ook met jullie te delen. Als ik op kantoor ben en ik maak thee voor een ander dan stel ik de vraag ook hardop. Gewoon leuk om via die weg bepaalde dingen van elkaar te leren kennen. Wordt ik hiervoor betaald? Nee. Krijg ik gratis thee? Nee. Ik doe dit echt omdat ik het leuk vind. Het is niet bedoeld als reclame voor Pickwick maar als een leuke manier voor jullie om mij beter te leren kennen en dingen te weten te komen die veel vrienden misschien niet eens weten omdat het gewoonweg niet ter spreken komt.

Vraag van vandaag

Thee momentje met Pickwick

Thee momentje: ‘Wat is het avontuurlijkste dat je ooit hebt meegemaakt?’

Deze vraag stelde Pickwick mij toen ik net terug was van onze zeilvakantie. De vraag kwam goed getimed want we waren net terug van vakantie. Ik had zojuist het meest avontuurlijkste in mijn leven meegemaakt. We hadden in onze vakantie al hoge golven meegemaakt, van ongeveer 6 meter, bij het Skagerrak. We zijn toen overgestoken van Fredrikstad naar Stavern, dan weet je welke hoek ik bedoel ;). Vervolgens kwamen we Kragerø binnen met ontzettende storm, je zag bijna niets en dan was het gokken of je precies tussen de rotsen door voer en bereikte we vermoeid Kristiansand met het besluit dat we niet verder omhoog gingen omdat het weer zo slecht was. Nee dat alles was nog niet het meest avontuurlijkste, dat was onze terug weg.

De terugweg

We begonnen vol goede moed. Ik had ingeslagen voor de komende drie dagen. We hadden het weerbeeld goed bekeken en we zouden een goede wind krijgen met max 22 knopen en alleen de volgende dag zouden we een klein buitje over ons heen krijgen. We vertrokken met een lekker zacht zonnetje. De eerste 24 uur gingen prima. Ons wachtsysteem werkte al was slapen moeilijk. Ik ben toch steeds gefocust op mijn verloofde wanneer ik op bed lig te rusten. 3 om 3. Dus drie uur op drie uur af wat wil zeggen dat je drie uur de wacht houd en drie uur slaapt. Zo af en toe bleef je natuurlijk even met elkaar. Je wilt samen een hapje eten of nog wat dingen overleggen. Het belangrijkste was wel dat je niet te lang bleef kletsen anders was de ander moe voor jij had gerust.

Nou goed, de tweede dag. De wind begon op te trekken zoals verwacht. We zagen de bui al op ons af komen dus we hadden onze pakken aan en waren er klaar voor. Doordat de wind inmiddels flink was aangetrokken werden de golven ook steeds hoger. Uiteindelijk zo’n 4 tot 5 meter. Op zich niet erg als je aan het roer zit, maar wanneer je in de punt op bed ligt is het een heel ander verhaal. BAM BAM BAM op de golven. Een kabaal dat wil je niet weten. En zie dan nog maar eens te slapen. Ondertussen regende het ook en natuurlijk is ons scheepje niet volledig waterdicht. Langzaam merkte je al dat de vloer op sommige plekken nat was en wanneer er een hoge golf over het schip heen vloog kwam er ook een lading bij de punt binnen, heerlijk!

Lichtelijk chagrijnig kwam ik uit mijn slaap. Ik heb mijn rust nodig, zeker op zee, omdat ik snel zeeziek ben. Iedere zes uur nam ik dan ook pilletjes. Je wilt niet te veel klagen want ook mijn vent heeft het zwaar. Jelle was zo lief om voor mij pasta te maken en aten samen een hapje en dronken lekker een kopje thee om op te warmen. Daarna Jelle naar bed. Ik aan het roer. Het werd inmiddels donker. Het varen in het donker is op zich goed te doen. Helaas was er nu een nieuwe maan dus het was echt pikken donker. Na twee uur in de regen ben je koud en nat. Dus je gaat een beetje dansen en boksen in de lucht en ja bij mij zijn zelfs de ‘vogeltjes dans’ en ‘hoofd, schouders, knie en teen’ voorbij gekomen. Deze nacht ging zo door en door. De hele nacht regen, alles binnen nat, en dan bedoel ik ook echt alles zoals je bed, kussen, deken, kleding en ga zo maar door. Ik was zo slim geweest om eten in te slaan dat niet heel gemakkelijk te bereiden was op een schip dat bijna op haar zijkant ligt vanwege de ‘aan de windse’ koers. Dus genoeg eten aan boord maar helaas niet genoeg lekkere makkelijke snacks.

Het moment dat Jelle naar buiten kwam, last van zeeziek zijn en met de bijbehorende scheldpartijen omdat alles nat was, was erg zwaar. We moesten ongeveer nog 32 uur en alles zat tegen. De windhoek was niet zoals verspeld, de windsnelheid was meer dan voorspeld en de regen was al helemaal meer dan voorspeld. Gelukkig konden we elkaar steeds moed in praten en dat deed ik ook nu weer. En zo konden we weer even verder.

Het was inmiddels middag en voeren inmiddels 100 mijl uit de kust ter hoogte van Esbjerg. Ik deed een poging om te slapen, maar hoorde Jelle stommelen op het dek. Dit gebeurde wel vaker en nadat ik 100 keer gevraagd had of er iets was of dat ik moest helpen dacht ik ‘Nou het zal wel, hij zal wel roepen als er iets is’. Dus toen ik een uur laten een knal hoorde dacht ik dat het gewoon weer één van die momenten was. ‘Marit, je moet naar buiten komen, komen helpen’! Ik zei ‘Wat is er dan’? ‘De giek is doormidden, je moet naar buiten komen om te helpen’!!! riep Jelle. Ik was natuurlijk helemaal duf van het ‘slapen’ en snapte er niks van. ‘Zei hij nou dat de giek doormidden was?’ dacht ik bij mezelf. Snel uit bed klimmend, kleren aan trekkend rende ik naar buiten. Ik keek omhoog en verrek, de giek was doormidden. Ik vroeg nog wel hoe het kwam, maar tijd voor discussiëren was er niet. Eerst het zeil naar beneden halen, wat aan de onderkant helemaal gescheurd was. Daarvoor moest Jelle naar het midden van het dek om alle mastsledes los te halen. Levensgevaarlijk natuurlijk waneer je met 25 knopen en 4 tot 5 meter hoge golven hebt. Gelukkig hebben we goede middelen aan boord en kon Jelle met een lifeline zichzelf veilig vastzetten. Ik stond aan het roer maar wist echt even niet hoe of wat. Had totaal geen richtingsgevoel op dat moment en dacht alleen maar aan Jelle die daar voorop stond. Gelukkig is hij super handig en behendig. Dus met een half uur waren ze allemaal los, waren de lijnen uit de lvalstoppers, lag het zeil ergens op een bed en de doormidden geslagen giek lag binnen midden in de boot.

‘Ik geloof dat ik mijzelf voorlopig wel even genoeg heb uitgedaagd’

Ken je de serie Lucifer? De ‘devil himself’ die uit de hel is gekomen. Anyway de hel zou je verschrikkelijkste moment zijn die zich maar opnieuw blijft afspelen. Dat uur is mijn hel, ik weet het zeker. De schrik, de stress, de zorgen om je partner, de boot die kapot is en niks of niemand om je heen.

Het moment dat Jelle weer in de kuip kwam en alles een plek had gekregen was het moment dat ik het niet droog kon houden. Het idee dat ik gewoon was blijven liggen terwijl die giek op Jelle zijn hoofd had kunnen komen maakte mij op dat moment kapot. Ik brak. Ik was voorbereid op alle mogelijkheden. Een zinkende boot, overboord slaan, een zeil dat scheurt of een motor dat niet start, maar hier had ik niet op gerekend. We hadden zelfs de regel dat wanneer de ander sliep je bovendecks ten alle tijden met een lifeline vastzat en je de PLB (personal location beacon) om had. Het idee dat hij daar gewoon nog twee uur had kunnen liggen zonder dat ik uit bed was gegaan, misschien wel met een wond die zo erg bloedde dat hulp snel nodig was. Dan is 100 mijl uit de kust ver weg kan ik je zeggen. Maar goed, we waren veilig. Rebelsje ging vooruit op een stukje fok. De regen was verdwenen en het zonnetje kwam door. De wind ging liggen en zo ook de golven. Op een gegeven moment kwam Jelle terug uit zijn ‘slaap’ en zaten we eve samen buiten. Ik begon in eens hard te lachen. Ik zei tegen hem ‘Ik geloof dat ik mijzelf voorlopig wel even genoeg heb uitgedaagd’. En Jelle was het helemaal met mij eens. Uiteindelijk was de wind helemaal gaan liggen en hebben we de motor aan moeten zetten tot het eind.

Dom of gewoon pech

Hadden we deze situatie kunnen ontwijken? Misschien. Als we iedere potnagel zouden controleren voor we iedere keer gingen varen, ja dan wellicht. Dan hadden we gezien dat de plek waar de giek doormidden was gebroken misschien niet stevig genoeg was geweest omdat een deel van een potnagel gebroken bleek te zijn. Waren we misschien wat naïef om te denken dat we met Rebelsje zulke tochten kon maken? Vast. Was er een hoop irritatie weggebleven wanneer ik meer makkelijke snack’s aan boord had en was het handig geweest als we toch een buiskap hadden? Zeker, maar dat is allemaal misschien en wellicht en vast en zeker.De klap ging gelukkig niet hard. En hadden we geluk dat de giek niet tegen Jelle zijn hoofd is gekomen. We hadden tijdens de tocht de pech dat de wind niet echt doordraaide, er meer wind was, er meer regen was en op het moment dat je de wind nog even rustig voort zou zetten ze helemaal wegviel. Allemaal elementen waar je niks aan kunt doen. Het is nu eenmaal zo dat het beeld van zeilen erg geromantiseerd is. Het kan allemaal fantastisch zijn, maar het kan ook ellende zijn.

Uiteindelijk hebben Jelle en ik de tocht overleefd en kwamen we de volgende dag tegen een uur of 19:00 aan in Stavoren waar we werden opgehaald. Toen ik weer het vaste land onder mijn voeten voelde na 80 uur varen sprongen de tranen mij weer in de ogen. Dit keer niet van verdriet maar van geluk. Dat we samen dit avontuur hadden overleefd. Dat we weer dingen geleerd hebben, toch mooie momenten hebben meegemaakt en we inderdaad weer veilig in Nederland waren. Uiteindelijk thuis zit ik heerlijk met een kop thee en bedenk ik mij ‘voorlopig ben ik even klaar met zeilen’. Voor nu, maar zeker niet voorgoed!

De Koop

De Koop

Ik zal de koop nooit vergeten, het was bij de Mc Donalds dat Jelle en ik aan het eten waren en had Jelle mij ervan overtuigd dat dit echt een koopje was. Inmiddels liep ik ook warm voor Elsje en zag ik het allemaal wel zitten. Binnen drie uur tijd ging ik van ‘Ik vind het maar niks’ tot ‘Zullen we Job nu al bellen dat we het doen?’

Uiteindelijk wilden we niet te hebberig over komen en besloten we de volgende dag de onderhandelingen te starten. Ik ben dan niet zo goed in het onderhandelen zelf maar kan wel goed de instructies geven. Dus heeft Jelle Job gebeld en hij op z’n beurt weer Henk, de onderhandelingen waren in gang gezet.

Donderdagmiddag, ik kwam op mijn werk aan en was net omgekleed toen Jelle belde. ‘Gefeliciteerd’ klonk er aan de andere kant van de lijn en ik wist niet wat ik hoorde. De koop was rond. Hoe kon dit zo snel gegaan zijn? Hoe kon het dat ons bod zo snel geaccepteerd was? De eigenaar van Elsje, Henk, had van Job te horen gekregen wat voor stel wij waren, dat wij echt met liefde zochten naar een mooi schip en wat onze ambities en dromen waren. Henk heeft gedacht dat wij een goede plek zullen zijn voor Elsje en dat zij voortaan aan ons toebehoort.

Foto 18-03-15 12 24 52

18 maart 2015, de bootoverdracht! Erg spannend allemaal. We ontmoette Henk en zijn partner en hun dochter was ook mee. Het was een hele leuke ontmoeting met hele leuke mensen. Henk, die altijd met veel liefde voor zijn boot gezorgd heeft, had nog wat voor ons. We liepen samen richting zijn auto die werkelijk waar tot de nok toe vol was gevuld en dat was nog niet alles, bleek later zo te zijn. Een berg aan zeilen, een oud chemisch toilet, potten verf, drie mappen vol gegevens met oude tekeningen echt waar je kunt het je zo gek niet bedenken of het zat er nog bij.

We hebben drie uur lang een rondleiding gekregen op de boot die we samen hebben uitgepakt, het was een cadeautje. Zo veel informatie, zo veel kleine dingetje. Er kwam onwijs veel op ons af en moesten het allemaal laten bezinken.

Ik heb ook erg gelachen om Roos, de dochter, die nee knikte toen haar vader zei ‘Hier alle verfpotjes voor de tekening die jullie natuurlijk mooi zullen bijhouden’ en later tegen haar moeder zei ‘Mam het is nu haar boot, ze mag zelf weten of ze springt’

Foto 18-03-15 20 54 29

Het was in de namiddag dat we pas afscheid namen van het drietal en gaven te kennen dat ze altijd welkom zullen zijn op Elsje en we ze graag nog eens meenemen op een dagtocht. Na het afscheid was het voor mij en Jelle tijd om alles te laten bezinken, even te genieten van dit moment en nu de koop rond is, was het tijd om op te gaan maken wat we allemaal wilde gaan doen voor we haar te water zouden laten.

Dankbaar zijn wij dat we nu trotse eigenaar mogen zijn van Elsje. Onze eerste ontmoeting met Elsje en onze eerste kennismaking met Henk en zijn gezin zullen we nooit vergeten.

Ben je nieuwsgierig naar hoe wij Elsje hebben gevonden? Lees dan mijn blog over De Ontmoeting!

Het Begin

Het Begin

Het begon allemaal in Kroatië waar wij op doorreis waren met de auto, inclusief aanhanger met motoren, toen wij belande op een veel te drukke camping. Je kent het wel, zo’n minidorp met veel te veel gezinnen waarvan de kinderen niet tot nauwelijks in de gaten gehouden worden, met te veel Nederlanders en waar de mooie plekjes nog schaars zijn, zo’n camping.

Het was rond de klok van 11:00 uur toen wij aankwamen, na een wat onduidelijke aanwijzing, gingen wij op zoek naar een mooi plekje voor onze tent. Achteraf konden ze ons wel even vertellen dat we achteraan ver van het strand moesten zoeken, want alle andere plekken waren allang in beslag genomen natuurlijk. Ik lieg, we konden op het naturisten gedeelte gaan staan, wat voor mij dan geen probleem is maar daar zal ik Jelle toch echt niet gauw krijgen. Dit had ons dan in ieder geval wel veel minder tijd, ge-chagrijn en energie gekost.

Na een kleine 2 uur gezocht te hebben toch een plekje weten te bemachtigen en dan komt nog het gedeelte van de tent opzetten. Dit ging gepaard met een knorrende maag en de zon die vol op scheen om 13:00 uur was ook niet een groot succes. Conclusie: Ik liep boos weg op zoek naar eten. Uiteindelijk elkaar natuurlijk vergeven en samen een broodje gegeten om vervolgens rustig eens te gaan kijken wat we allemaal konden doen.

Eindelijk stond de tent dan!

We dachten dat het wel een goed idee was om even af te koelen in de zee dus met ons handdoekje over de schouder op naar het strand. Daar aangekomen zagen we echter al gauw dat er niet veel mensen in zee waren, maar waarom? vroegen wij ons af. Jelle ging als eerst en wat bleek nu? Juist heel veel stenen. Dan maar het zwembad proberen.

Kunnen jullie je nog herinneren dat ik het had over niet tot nauwelijks opgevoede kinderen? Hier komt het, terwijl we bijna bij het zwembad waren vond een kleine opdonder het nodig om over mijn voeten heen te rijden, geen sorry te zeggen en ook moeder keek alleen maar schaapachtig naar dit tafereel. Mijn engelen geduld werd die dag erg op de proef gesteld, maar met het idee zo lekker een frisse duik te nemen in het zwembad kon Jelle mij weer wat opvrolijken.

Het zwembad, een verwelkomende verfrissing voor iedereen, was echt voor iedereen een verwelkomende verfrissing. Werkelijk er was geen zwembad te zien, geen kans voor een frisse duik en zelfs een plekje voor een verkoelend momentje pootjebaden was onmogelijk te vinden. Op dit moment was ik echt klaar met de camping en zei ik tegen Jelle ‘Morgen gaan we verder!’ Jelle vond dit wat overdreven en bij het idee morgen die tent weer af te moeten breken en hetzelfde riedeltje morgen weer te moeten doorstaan was voor hem dan weer geen optie. De camping ontvluchten met de motoren was een fantastisch idee geweest wanneer mijn motor niet stuk was, ok ik kon er nog wel op rijden maar de achterveer was stuk en dat vond ik toch niet zo’n prettig idee.

Rent- A- Boat

Goed. We hebben dus ook meteen het zwembad weer achter ons gelaten en zijn maar eens met de auto het dorp  gaan bezichtigen. Eens kijken of we daar wat leuks kunnen vinden. Na een half uur rond getoured te hebben, hebben we de auto geparkeerd en zijn we een beetje gaan window shoppen. Bij ons betekend dit echter altijd dat we bij de makelaar kijken wat voor leuke huisjes er in de omgeving te koop zijn en of ze dan ook betaalbaar zijn.

We kwamen bij een winkel uit die allerlei informatie geeft en tickets verkoopt die betrekking hebben op de outdoor activiteiten zowel rond als op het water. Hier vonden we een foldertje van Marina Maris Rent- A- Boat. Dit zagen wij natuurlijk wel zitten al waren de prijzen wel wat aan de hoge kant. Toch besloten we die kant op te gaan en een kijkje te nemen.

Daar aangekomen ging ik naar ze op zoek en probeerde Jelle de auto te parkeren. Toen ik ze gevonden had moest ik lang wachten wat leidde tot grote irritatie van Jelle want die vroeg zich af wat er nu weer zo lang duurde bij mij, ik ben nu eenmaal niet altijd de snelste. Toen ik aankwam met de sleutel voor hem zodat hij kon parkeren reageerde hij dus ook lekker sarcastisch.

De eigenaar van Marina Maris, een kleine Kroaat, was erg vriendelijk en zijn vrouw, Maris, nog vriendelijker. Ze ontvingen ons met veel liefde en na wat onderhandelingen hebben wij voor 5 dagen een leuk speedbootje gehuurd. Nog veel te veel geld uitgegeven natuurlijk maar het was een zeer fijn idee niet de hele dag op die camping te moeten rondhangen.

Chillen Zonsondergang Zonsondergang

Die week hebben we heerlijk genoten, gedobberd op het water, eilandjes verkend, dolfijnen gespot, los komen van de golven en daardoor vliegend over zee, samen met onze kleine Kroaat en Maris wezen vissen en op de kant werd er door haar zoon een bbq aangezet waar zonder te vragen voor ons ook eten op werd gegooid. Heerlijk die gastvrijheid! Zelfs toen we waren vissen bleek maar weer hoe leuk en gezellig ze zijn.

De vis werd op de kade schoon gemaakt en toen Maris zei ‘We geven het aan het restaurant’. Daar was ik in eerste instantie teleurgesteld om, ik wilde graag mijn eigen vis op de camping bakken en oppeuzelen. Uiteraard was ik weer eens te vroeg met oordelen, want wat bleek nu, we gingen uit eten bij hun vaste restaurant waar ze tegen de eigenaar/kok zeiden ‘We hebben wat vis gevangen’ en een half uur later na wat wijntjes en mooie verhalen kwam er een heerlijke schaal op tafel met al ons eigen gevangen vis, geweldig!

Hun warme hart en liefde voor hun land, het water en zelfs voor hun werk straalde ze aan alle kanten uit. Voor mij echt ‘vrienden voor het leven’ ik zal ze dan ook nooit vergeten en hoop ze zeker binnenkort weer eens te zien.

Picture 683 Picture 730 IMG_1109 IMG_1062

Het was 1 van die dagen, ik denk aan het eind dat ik tegen Jelle zei ‘Waarom gaan we niet wonen op het water?, dan kunnen we overal heen reizen waar we willen!’ ‘Klinkt leuk’ zei Jelle, ‘Maar hoe had je dat in gedachten dan? Dat ga ik niet met een motorboot doen’. Nee, daar gaf ik hem gelijk in. Dat wordt saai en boven alles is dat veel te duur. ‘Dan moeten we het zeilend doen’ ging Jelle verder. Punt is alleen, we kunnen niet zeilen. Die dag spraken we af dat we op zeilles zouden gaan. Samen kijken of het wat is voor ons. En zo begon de droom, de droom om samen te kunnen reizen en te wonen in het buitenland waar en wanneer we willen!

De Ontmoeting

De ontmoeting

Nu de beslissing gemaakt was om een zeiljacht aan te schaffen, begon onze zoektocht naar die ontmoeting waarbij je meteen verliefd bent. Naar één met een binnenboord motor, waar we op kunnen slapen, koken, wat lekker zeilt en het liefst geen opknapper binnen ons budget van 5.000 euro. Moet te doen zijn, dachten wij.

In onze vrije tijd, en niet vrije tijd, waren we alles aan het afspeuren, je kent het wel al die verzamelsites en de één met net wat meer info dan de ander, zoals botentekoop.nl, yachtfocus, marktplaats.nl enz. Ons nadeel en misschien ook weer ons voordeel is dat we beide kritisch zijn maar ook allebei een andere smaak hebben, dus wanneer Jelle met iets aan kwam zetten vond ik het niets en andersom.

neptun 27

Het werd tijd dat we gewoon wat schepen gingen bezichtigen, dus met een aantal verkopers een afspraak gemaakt. Het eerste schip dat we gingen bekijken was een gele Neptune 27, leuk jachje zeker. Had ook weinig eigenaren gehad, zag er op zich goed uit en de motor was nieuw. De prijs was wat boven ons budget en ondanks dat de indeling mij wel aansprak was ons enthousiasme niet heel erg groot. Nee, dit was niet de ontmoeting waar we op gehoopt hadden.

We hadden op dat moment nog een afspraak staan om een Bavaria 770 en een Beneteau First 25 te bezichtigen. Beide schepen kwamen uit 1981 en de Beneteau was een koopje, maar daar moest nog veel aan gebeuren en ook de Bavaria had wat love, tender and care nodig. Op het zeilers forum hadden we wat advies gevraagd over deze twee schepen en hoe andere hier over dachten, wij zijn tenslotte geen ervaringsdeskundige. Er waren verschillende meningen die ons erg geholpen hebben in onze zoektocht. Belangrijkste tip was toch wel dat wanneer je werk ziet er altijd nog meer werk achter schuilt. Dus na de ontmoeting met deze twee schepen ervoor gekozen om nog verder te zoeken.

Uiteindelijk was het Jelle die op het zeilers forum een topic tegen kwam: ‘Koopje v.d Week’ waar hij Elsje tussen zag staan. Op de site van Het Ankerwatersport vonden we de advertentie. Een oranje Solution 1/2 tonner, wedstrijdzeiler, van de eerste eigenaar en voor 6.000 euro. Jelle was meteen verliefd en wilde gaan kijken.

We konden er snel terecht en zijn op een regenachtige dag wezen kijken. De ontmoeting. Ze stond op het drogen helemaal in het zeil ingepakt wat aangaf dat de eigenaar haar met liefde behandelt. Ik was natuurlijk zo slim geweest om mijn hoge hakken aan te doen dus op de boot klimmen was voor mij een hel, zeker met mijn vrees voor hoogtes. Met behulp van Job en Jelle toch de boot op gekomen, het was nogal een gedoe met al die zeilen. Van de buitenkant konden we dan ook niets zien waar ik op dat moment toch wel erg van baalde. Binnen was het erg donker. De reden hiervan was natuurlijk al dat zeil.

De indeling was erg spartaans, een navigatiehoek met schuine tafel aan stuurboord, in het verlengde daarvan twee bedden boven elkaar, de kombuis en het toilet aan bakboord kant en de zithoek wat tevens ook de slaaphut die wat verborgen ligt achter een kleine doorgang. In de punt zit een open hok waar onder een groot anker ligt en daarboven een ruimte met een luik voor de zeilen en fenders. Het achterste gedeelte van het schip heeft een hondenkooi met nog twee bedden. Dit schip heeft een centercockpit.

advertentie

Om eerlijk te zijn wist ik niet wat ik zag, qua indeling was dit totaal niet wat ik in gedachten had, ik vond het veel te donker en te krap, en wanneer ik iets niet leuk vind zal ik er ook eerlijk over zijn. Jelle daar in tegen was meteen verliefd, kon overal doorheen kijken, zag ons al op het IJsselmeer de golven snijden met de halve wind. Ja en dan komt het, wie kan wie overhalen?

Jelle had niet veel tijd nodig, we zaten in de auto onderweg naar huis en bespraken alles nog eens door. De prijs was aantrekkelijk voor het schip dat we ervoor kregen, er was niet veel werk aan te doen, we wilden een jacht om te zeilen en ze is een echte zeiler, de indeling zal niet voor niets zo zijn, de kleur oranje kunnen we veranderen en eigenlijk is er veel wel naar eigen smaak te maken. Is het dan toch liefde op het eerste gezicht?

Je leest het vervolg van De Ontmoeting bij de volgende blog: De Koop.